ՍԷՐԷՆ ԱՆԴԻՆ

Սէրը ապերախտ իրականութիւն է.

Կու տայ մարդուս ակնթարթ մը երազային,

Իմաստ մը այս անդուլ վազքին,

Ոգեղէն տեսիլք մը զգայնական,

Ապա կ’անցնի արագ,

անդարձ,

Կը ձգէ ետին հետքը՝

Կարօտի

ցաւի

վշտի...

Երա՜զ մըն էր

երէկի իմ սէրը,

Պատրանք մը քաղցր ու հոգեթով:

Իսկ ո՞ւր է իրա՜ւը կեանքին...

Ո՞ւր է վերջապէս մնայունը...

յաւերժականը...

Մի՞թէ այս երկունքն է ճշմարիտ,

Թէ կայ ճշմարտութիւն մը անվերծան

Որուն «Կոտոյ» ըսին

ոմանք Աստուած

Իսկ ես կ’ըսեմ՝ մութ ու անծանօթ Ապագան...

1986