ՄԱՀԵՐԳՈՒԹԻՒՆ

Լեռներու լանջին նոր մեհեաններ կը կանգնին,

Արիւնի, մահուան ու սուգի պաշտամունքին նուիրուած...

Երբեմնի վանքերն ու մզկիթները յաւէտ քանդուած,

Տեղն իրենց կը զիջին նոր աստուածներուն ոխերիմ:

Երէկի արժէքներն ու ոգին գունաթափ են հիմա...

Անմարդկային ըմբռնումներու թոյնով են կուտակուած:

Խարխափումի ու տգիտութեան թմբիրին մէջ ինկած

Երկիրն այս, նահանջի ու կորստեան ուղին է բռնած...:

Մշտադալար մայրիներն հնաւուրց կեա՜նք կ’աղերսեն...

Կանաչ դաշտերը խանձուած, արիւնով ծածկուած,

Անմխիթար որբի նման թշուառութեան բոյն են դարձած,

Հոգեվարքի մէջ մահուան կուրծք բացած, կը սպասե՜ն…

Պատերազմի արհաւիրքը սպաննած է հոգիները տկար.

Վախն ու յուսալքումը կուրցուցած են մտքերը մարդոց.

Անդին, մահը կը հնձէ մէկ առ մէկ մարմիններն անոնց՝

Որոնք երէկ մահը անարգած, այսօր ինկած են

ցանցին մէջ անոր...:

Եկեղեցիները չեն, որ խունկ կը բուրեն այսուհետեւ.

Երկիրն ամբողջ գերեզման դարձած խունկ

կ’արտաբերէ...

Աղօթքները մոռցուած, սրտերը քարացած լո՜ւռ են,

Վաղուց դադրած են տրոփելէ, հպատակած են

ճակատագրին անողոք…:

1986