ԸՍԷ´Ք՝ ԽՆԴՐԵՄ...

Ըսէ´ք ինծի, եթէ կրնա՜ք...

Ի՞նչ բանն է մեզի տագնապ ու վախ պատճառող

Այսքան ահարկու, այսքան խորաթափանց,

Որ ձայն լսելով՝ կը կարծենք կայծակ,

Որոտում պիտի պատահի յանկարծ,

Կամ երկնքի խելագարումը տեսնելով,

Աշխարհի վերջն է կը կարծենք միամտաբար։

Ըսէ´ք ինծի, եթէ կրնա՜ք...

Ի՞նչն է այնքան սխալ, որ գեղեցիկը տեսնելով

Կը կարծենք չար ոգիներ են թաքնուած անոր ետին,

Կամ վատ լուր լսելով, կը կարծենք թէ մահն է կանգնած՝

Դրան շէմին, կը սպասէ...դուրս գանք, իրեն ընդառաջ...։

Ըսէ´ք՝ եթէ կրնաք,

Ի՞նչն է երկիւղալին արեւածագին՝

Զոր վախով կը դիմաւորենք, կարծելով

Թէ մեր օրերը համրուած են արդէն։

Ինչո՞ւ՝ եթէ ուզենք լիաթոք խնդալ՝ կը սարսափինք,

Որ անոր հետեւի չարագուշակ բան,

Կամ ակնբախ ընեն մեզ մարդիկ։

Ըսէ´ք, խնդրեմ, եթէ կրնա՜ք...

Ինչո՞ւ պարտինք հաշիւ տալ մեր ըրածին ու չըրածին,

Կարծէք հաշուետու ենք մեր արարքներուն համար։

Ինչո՞ւ, երբ հոգեթով երգ մը ունկնդրենք, կը յուզուի՜նք,

Մինչ հակառակը պէտք է պատահէր անզգալաբար.

Ու երբ փողոցն ի վար քալենք, կը խուսափինք

Հանդիպելէ ծանօթի՝ որ չտխրեցնէ մեզ։

Ըսէ´ք հիմա, եթէ կրնա՜ք...

Ու ես կրկին հարց կու տամ.

Ինչո՞ւ բարեւը մարդոց մօտ դարձած է սակաւ,

Մարդիկ դարձած են իրարու անտարբեր,

Ինչո՞ւ ծիծաղը դարձած է բացակա՜ն մեծ՝

տագնապած դէմքերէն։

Ինչո՞ւ մեր մտքերը երերուն են գինովին նման,

Մեր հոգիներուն պատած են ամպեր թանձրախաւ,

Ինչո՞ւ ամէն բան թափանցիկ չէ վարար գետի նման,

այս աշխարհի մէջ օտարական։

Ինչո՞ւ այդպէս է, ըսէ´ք, խնդրեմ, եթէ կրնաք...

2007